Verlangens als levensgids

Verlangens als levensgids

Mijn levensreis, en vast en zeker ieders levensreis, wordt gekenmerkt door steeds wisselende omstandigheden en gevoelens. Wanneer alles in de ‘soep’ loopt valt er weinig meer te doen dan overgave aan wat is en vertrouwen op dat wat gaat volgen. Dat betekend niet dat alle gevoelens en verlangens aan de kant worden geschoven. Juist in deze situaties geven verlangens een ankerpunt over hoe jouw innerlijke ziel het graag zou willen. Welke beelden komen omhoog, wat voel je in je lichaam, waar krijg je energie van, waar voel je een ‘ja’ op? Het zijn prachtige aanwijzingen welke richting jouw levenspad op wilt gaan. Dit is uniek aan jou en komt uit je diepste ziel. Als de beelden van verlangens echt resoneren kan je ze niet langer negeren. Dan rest het enige nog om het pad in te slaan, over te geven aan de stroom van het leven, en alles op je pad te omarmen.

Ik krijg steeds krachtigere en intense beelden over het vormen van een nieuwe aarde met daaraan verbonden mijn hele nieuwe leven. Een leven waarvan ik voel dat die al in aanbouw is. Steentje voor steentje, twee stapje vooruit en eentje achteruit: het loslaten van Nederland, het vrijwilligerswerk op Lesbos, mijn jaar reizen in India en Australiƫ, en het lichaamswerk met zelfbewustzijn dat ik ben in gestapt. De nieuwe aarde symboliseert voor mij de hartsverbondenheid, de eenvoud in bestaan verbonden met de natuur, samen, respect voor moeder Aarde, zelfbewustzijn, plezier, en warmte. Een bedding van het leven om in te rusten, gedragen te worden door mijn geliefden en vrienden, moeder Aarde, en het universum. Een thuis met warmte en omhulling om vanuit de wereld in te trekken. Het samen creƫren van een plek van licht, warmte, en plezier.

Ik voel mij steeds verder aangetrokken tot mijn wonderlijke innerlijke wereld, rijk aan gevoel, kwetsbaarheid, en kracht. Een verlangen en passie om steeds weer opnieuw te duiken in de innerlijke oceaan en dichterbij mijn ware zelf te komen. Het doorgronden van mijn diepste stukken om dieper in verbinding met mijzelf en mijn geliefden te komen. Als man voel ik mij steeds verder vervreemd van de typische mannelijke rol die de maatschappij schetst. Daaromheen voel ik nog steeds tal van zelfoordelen over mijn ware gevoelige natuur. Ik verlang naar een hartgedragen man te zijn die kracht ontleent aan zijn openheid en kwetsbaarheid. Ik verlang naar deze mannenstukken aan te kijken samen met andere hart verbonden mannen!

Mijn huidige werk resoneert steeds minder. Het wringt en schuurt steeds opnieuw met de zelfbewuste en lichaamsverbonden ziel die in mijn zit. Ik speel op werk een rol en voel dat mijn ware innerlijke rijkdom niet gezien wordt, ik ook niet kan uiten. Het is kracht uit kennis en zelfverzekerdheid uit afscherming en controle, alles voortbordurend uit stukken van mijn verleden. Stukken die ik nodig had om als kind te overleven. Maar ik kan het steeds moeilijker negeren hoe leeg ik loop op niet authentieke sociale connecties, het intense hoofdwerk achter een scherm dat mij steeds weer weghaalt uit mijn lichaam. Ik verlang naar te zakken in mijn lijf. Ik verlang om het pad los te laten en over te geven aan de stroom van het leven, ook al is dat ontzettend spannend.

Wat ik mij ook besef is dat alles tijd nodig heeft, en dat alle stukken die losgetrild zijn ook weer mogen landen op hun eigen tijd. Dat mijn pad zich mag ontvouwen op zijn tijd en zijn manier. Het voelen van mijn verlangens is daarmee krachtig en vrij.

Comments are closed.