Het steentje

Het steentje

De maan schuift langzaam achter de horizon en geeft ruimte voor de zon om zich te laten zien. Het begin van een stralende nieuwe dag. Onduidelijke verlangens en moeilijk te plaatsen emoties raken bij het open van mijn ogen een gevoelige snaar tot diep in mijn hart. Ik verlang je weer te zien, diep in je ogen te kijken, je zachte fluwelen stem stem weer te horen.

Als een onrustig kind springt mijn stemming heen en weer dus een Hollandse nuchterheid, compleet vast in gedachtenpatronen, naar een diep gevoelsmens dat in staat is alle verschillende emoties te ervaren. De alledaagse dingen en gedachten stromen als wilde rivieren schokkend door mij heen; weg van het hier en nu. Flarden van net gedroomde dromen komen boven, verscheurd door onduidelijke tentamenvragen, spanning om te slagen, en angsten om te falen.

Het licht oranje doorzichtige barnsteentje ligt zachtjes in de kuil van mijn hand. Ik houd het tegen het licht om nogmaals te zien of niet toch een fossiel van eeuwen oud bevat. Helaas, nee. Het licht dat door het steentje valt is fluweel, in een spectrum van bijna geel tot comfortabel oranje. Mijn handpalm sluit zich en mijn ogen vallen dicht. Mijn aandacht naar binnen om te voelen wat het met mij doet. Een regenboog aan emoties stromen door mij heen. Zowel warmte en blijdschap als verdriet voelbaar. Opwelling van tranen in mijn ogen. Schimmen van oude liefdes dansen voor mijn ogen en slaan naar op mijn buik. Diepe onzekerheid, de zoektocht naar bevestiging, het willen vastkleven en vastgrijpen; dit alles afgewisseld met lichtheid, warmte en enthousiasme voor wat aan het ontstaan is.

Comments are closed.