De draak

De draak

Mijn innerlijke draak, grommend, spuwend, en brullend, slaat zijn vleugels klapwiekend uit en zeilt met een duikvlucht omlaag om alles in zijn pad wakker te schudden. Mijn hart trilt, mijn longen knijpen zich samen, mijn buik schudt heen-en-weer. Alle delen springen verschikt wakker uit een dromerige staat van zijn. Uit het niets kalibreren mijn innerlijke zintuigen zich aan deze overweldigende input. Alles staat paraat alsof de oorlog zojuist in alle hevigheid is uitgebroken.

Als een toeschouwer in mijn eigen lichaam laat ik de innerlijke processes opgang komen. Ik leg alle bezigheden stil, overmant door door alles wat gevoeld wilt worden. Alsof het innerlijke toneelstuk nu echt begonnen is. Beschermt in de cocon van de veilige buik nestelt zich een soms ondragelijke pijn. Flitsen van verdriet schieten omhoog naar mijn ogen maar zijn slechts van korte duur. Het is alsof mijn eigen lichaam zich met alle macht beschermt om niet uit elkaar te vallen. Wat hier achter schuilt is onduidelijk. Het is als een mistige ochtend waarbij de silhouetten van bomen nauwelijks zichtbaar zijn, maar je weet dat ze er toch echt staan.

Ik voel dat de weg naar de waarheid bestaat uit deze pijn toe te laten, er steeds opnieuw naar toe te bewegen, en het steentje voor steentje af te breken totdat de dam doorbreekt en water met grote golven het achterland kan bevloeien. Het uitgedroogde land, snakkend naar druppels water, zal bewaterd worden en transformeren tot vruchtbare grond, waar de innerlijke zaadjes al lang klaar liggen. Klaar om te ontkiemen en aan hun groeispurt te beginnen wanneer de tijd juist is.

Comments are closed.