Pictures tell stories – Devils Marbles

Pictures tell stories – Devils Marbles

Thousands of photos are stored in my Google Photos account from the past year of travel. I selected the 10 best pictures, with the most interesting stories, to give a good impression of my journey. Sit back and enjoy!!


“Nu snap ik waarom de aboriginals dachten dat dit eieren waren die door slangen zijn neergelegd” fluister ik in mijzelf terwijl ik met mijn zusje Femke rond de opgestapelde rotsen loop. De zon is langzaam aan het zakken en de kleuren om ons heen veranderen gestaag in steeds warme tonen geel, oranje en rood. Het voelt alsof de keien iets magische bezitten. Iets mysterieus. Iets onverklaarbaars.

De rotsen toren hoog boven het kale, ruige en doren landschap van de outback in Australië uit. Alleen al hierdoor is dit een speciale plek. Enkele balanceren gevaarlijk op slechts enige steunpunten, maar lijken hier toch al honderden, wellicht duizenden, jaren ongestoord te liggen. Hoe langer ik het spektakel van de veranderde kleuren op deze geharde rotsachtige eieren aanschouw, hoe meer ik mij kan verplaatsen in de oorspronkelijk bewoners van dit wonderschone landschap.

De aboriginals leven al meer dan 10.000 jaar op de uitgestrekte vlaktes van Australië. Gedurende de eeuwen was er geringe handel met Azië. Dit veranderde toen de de Europese kolonisten arriveerde en handelsposten en nederzettingen gingen bouwen. Het leven van de aboriginals veranderde voorgoed en een zeker mate van onderdrukking kwam tot stand. Ik beken dat de Australische geschiedenis niet mijn sterkste punt is maar ik kan wel mijn observaties geven van de huidige situatie.

De aboriginal cultuur is fundamenteel anders dan de westerse. Het land staat centraal en speelt een belangrijke rol in hun verhalen over ‘Dream Time’. Hierin wordt verteld hoe het land geschapen werd: de rivieren, de bergen, en dus ook hoe deze mysterieuze rotsen hier gekomen zijn. Men had geen geschreven tekst. De overdracht van hun kennis werd generatie op generatie aan de hand van prachtige rotsschilderingen overgebracht. Land ‘bezitten’ kent men niet, het land is namelijk van iedereen en tegelijkertijd van niemand.

Ik was ontsteld om te zien hoe hard de scheiding tussen de originele bewoners en de westerse samenleving is. Men praat niet met elkaar, men ziet elkaar niet, en men leeft nagenoeg in aparte dorpen. Er zijn speciale aboriginal scholen waarbij getracht wordt een brug te slaan tussen beide culturen. Nog steeds krijgt een heel groot deel geen onderwijs omdat het vrij westerse curriculum moeilijk aansluit bij hun achterliggende cultuur. De witte Australiër schetst vaak het beeld dat ze lui zijn, aan alcohol en drugs verslaafd zijn, en niet willen integreren. De overheid geeft hun, als een soort excuses voor de jaren lange onderdrukking, een basisuitkering waarvan ze prima kunnen leven. Neem hierbij dat de integratie in de westerse samenleving nagenoeg onmogelijk is, en het creëert deze lastige situatie.

In mijn ervaring heersen er in deze gemeenschappen enorme onderdrukte emoties. Er is een sterke negatieve energie te voelen en geeft een benauwd gevoel als je in hun wijken rond wandelt. De littekens van de onderdrukking leven voort en zullen ook niet snel weggaan. Een fundamentele stap is om te erkennen dat hun cultuur belangrijk is, onder ogen te zien dat gehele integratie wellicht nooit gaat gebeuren, en dat er ondersteuning nodig is tot behoudt van hun cultuur. Daarbij moeten raakvlakken met de westerse samenleving gevonden worden om vanuit deze punten elkaar dichter te naderen. Dit proces kan lang gaan duren maar is zeker niet onmogelijk.

Tsja, het maakt de prachtige zonsondergang tussen de Devils Marbles er niet minder mooi op. Femke en ik klauteren omhoog, gaan zitten op de rotsformatie en kijken uit over de vallei, waarin de verte de Stuart Highway in het donker alleen af en toe zichtbaar is door de fel lichtgevende ‘road trains’ die voorbij razen. Wat een wonderschoon gezicht is het toch en wat maakt dit alles Australië toch bijzonder!

Comments are closed.