Oerkracht

Oerkracht

Als alles uit elkaar valt, het leven zich splijt tot in het diepste wortels van mijn bestaan, wat blijft dan nog over? Het licht baken van mijn ziel? Iets dat steeds maar weer beter doorzien wilt worden. Het schreeuwt nu om aandacht en wil niets liever dan geleefd worden.

Die diepste oerkracht is zo sterk dat het mijn huidige leven met zich mee trekt in een zwarte gat. Meegezogen en gedwongen alles los te laten. Met pijn en verdriet in mijn hele lichaam voel ik dat ik geen keuze heb, ik dien te buigen voor het grotere geheel. Ik dien te buigen voor mijn zielspad die nu meer dan duidelijk aangeeft dat het genoeg is, dat dit niet meer dienend is aan mijn hogere bestemming, dat er grote zaken getransformeerd dienen te worden.

Deze overgave waar toe ik nu gedwongen wordt is van andere orde dan ik tot nu toe heb meegemaakt. Ik begeef me mij op nieuwe gronden en de angsten die daarbij omhoog komen zijn nog nauwelijks te voelen. Wat als ik echt alles moet loslaten, het nauwelijks meer gaat, wat gebeurt er dan?

Te voelen dat achter deze turbulente omstandigheden niets meer zitten dan mijn zielspad die bonkend op de deur gehoord wilt worden. dat ik onder alle lagen van onzekerheid, zelfafwijzing, verdriet voor verlating, angst voor de dood, er vertrouwen mag zijn in het leven. Dat het een uitnodiging is tot speelsheid, ontdekking, luchtigheid, en plezier. Dat het een uitnodiging is om ontzettend trouw te zijn aan mijn lichaam, aan mijn grenzen, en mij te tonen precies zoals ik ben. Zo stapje voor stapje weer het leven aan te gaan.

Comments are closed.