Kind-angsten

Kind-angsten

Mijn kind-angsten om mijn geliefde kwijt te raken lijken mij van binnenuit te verscheuren. Ik vloei en tril mee met de golven van verlating. Wanneer het hoofd in het spel komt lijkt alles uit elkaar te spatten. Zuivere waarnemingen vanuit het hart raken verstrikt in eindeloze gedachtenpatronen die zich steeds maar weer herhalen. In cirkels vliegen de gedachten van impulsen tot liefdesbrieven schrijven naar beëindiging van de relatie – samensmelting en afstoting.

Wat is goed voor mij? Werkt het nog? Is er wel liefde? Het voelt alsof er eindeloze blokkades zich tussen mij in bewegen. Niets lijkt meer te werken, alle impulsen worden in twijfel getrokken, niets lijkt meer goed genoeg.

Wanneer de golven minder worden, ik eindelijk in slaap ben gevallen, rust slechts het feit dat mijn innerlijke kind ontzettend verdrietig en wanhopig is. Vanuit mijn innerlijke centrum gekeken is het helder licht voelbaar: pijn in mijn hart, verdrietlagen die opborrelen, verlang naar verbinding. Ik mag dit voelen, puur waarnemen, door mij heen laten stromen, én beseffen dat het van vroeger is, dat dit niets met het nu te maken heeft. Pijnen van vroeger geprojecteerd op het heden.

Het is voelen dat wat er ook gebeurd, ik gedragen wordt door mijzelf. Mijn innerlijke vader die tegen mijn kleine zegt: “kom maar hier, je wordt geliefd, rust maar in mijn armen”.

De weg naar heling is omarming. Het hoeft niet weg en misschien gaat het ook wel nooit weg, met die waarheid leren leven en rusten in wat is. Dat is mijn weg.

Comments are closed.