Journal entry #403

Journal entry #403

De inspiratie mag vrijelijk stromen terwijl de woorden tevoorschijn komen. Alsof de gouden kooi eindelijk van het slot mag komen en de inhoud de wereld mag verkennen. Want deze gouden kooi is waar ik mij af en toe in verstop. Achter het goede leven en de glimlach, terwijl er diep van binnen een onrust opbouwt. Deze onrust is aanwezig sinds ik mij kan herinneren toen 3 jaar geleden mijn relatie uitging. Ik moest mijzelf hervinden. Het was een tijd van veel verdriet, van omgaan met diepe neerslachtigheid en proberen nieuwe dingen voor mezelf te ontdekken. Halfslachtige pogingen tot het vinden wat mij weer vervulling gaf en welke mensen bij mij paste.

Het was een moment van diepe reflectie maar waar nog geen voldoende voedingsbodem was om de pijn te verdragen. Dan rest alleen, voor tijdelijk, de pijn naar binnen te duwen totdat de druk te groot is of dat de omstandigheid het toelaat eruit te komen. De momenten dat je niet weet wat je met jezelf aan moet, de momenten dat de onrust vanuit diep van binnen op je pad springt, alleen dan weet ik dat die diepe emoties aangeraakt worden maar nog niet volledig gevoeld kunnen worden.  

Het is een bijzonder moeilijk proces om dit waar te nemen. De diepste drang om samen te smelten met een geliefde, de liefde weer te ervaren in als zijn glorie, komt aan het oppervlak. Het hoofd ziet dit als de oplossing om de angel uit de wond te halen, en in zekere zin heeft het gelijk. Het voelt ook heel fijn om samen een koppel te zijn. Om samen zo’n diepe intimiteit en vriendschap op te bouwen. En dit is van alle tijden. Vroeger wist men niet beter en ging men, zo lijkt het, dit pad in zonder veel argwaan. In deze tijd, met de ontelbare hoeveelheid optie, reflecties, sociale media berichten, foto’s enzovoort, lijkt het niet vanzelfsprekend meer. Er zijn andere mogelijkheden. Maar zijn deze opties wel zo vervullend als het samengaan met een liefdevolle partner tot de dood u scheidt?

Ik weet het niet, maar wat ik wel weet is dat liefde, een persoon die je echt accepteert zoals je bent, een wonderschone rustige basis geeft tot het maken van verdere stappen in het leven. Daar verlangt mijn diepste ziel naar: een plek innemen in de wereld waarbij de gronding in de basis zo sterk is dat de rust gewaarborgd kan worden. Je zou zeggen dat een liefdesrelatie aangaan de eenvoudige weg is maar ik denk toch steeds meer dat dit juist de moeilijkste weg is. De angsten die boven komen als je je echt overgeeft aan de andere persoon. De momenten waarin al jouw minder mooie kanten ook zichtbaar worden, zullen ervaart worden met veel emoties. Maar diep van binnen wil je dit ook graag, volledig transparant zijn over wie je bent. Authentiek zijn. Een persoon zijn die erkent wordt in als zijn glorie en onbekwamenheden.

Dan rest alleen nog hier stapjes in te nemen. Want een diepe verlatingsangst speelt keer op keer op. De pijn uit mijn jeugd, uit het verdwijnen van mijn vorige relatie, uit verdwenen vriendschappen. Om deze pijn in den diepste waar te nemen, te voelen, te onderkennen en te accepteren vergt veel moed. Wellicht speelt dit een cruciale rol in het niet kunnen omarmen van een liefdesrelatie terwijl het bij andere mensen ogenschijnlijk zo eenvoudig gaat. Kijk, daar komt de vergelijking met de buitenwereld weer naar boven. Het patroon van de gedachten zitten daarmee vast in een soort zwart-wit denken. Dit zal ons vast allemaal bekend voorkomen. Een relatie hebben staat niet gelijk aan plotselinge geluk en rust. Integendeel zoals ik net ook beschreef, roept het ook de diepste angsten van onszelf naar boven.

Wat ik mij dan geregeld afvraag is waarom onze generatie hier vaak zoveel problemen mee heeft: het openstellen tot elkaar en een diepe relaties aangaan. Eén aspect wat ik bij mijzelf herken is dat het toegeven aan zo’n relatie vaak gepaard gaat met delen loslaten van jezelf. Het is de angst voor het volledige samensmelten tot één identiteit, voor het opgeven van eigen rituelen in je leven, voor het los moeten laten om in je eentje te zijn. Dit laatste is iets wat dik onderstreept moet worden in mijn geval. Het is een conflicterend verlangen tot diepe connectie met mensen, tegenover een diep verlangen tot in mijn eentje zijn en het diepste van mezelf ontdekken. Dit gehele proces resulteert in extreme verwarring en soms diepe dalen van ongelukkigheid. Een ware strijd die maar niet begrepen wordt.

Ik merk steeds meer hoe goed ik kan zijn om de onzekerheden, lastige emoties, dingen waar ik mij voor schaam, te maskeren en niet volledig te laten zien. Ze doen pijn als je ze hardop uitspreekt, bang voor harde oordelen van andere, en de kwetsbaarheid te ervaren. Ik weet dat dit vroeger noodzakelijk is geweest om mezelf te beschermen tegen de harde buitenwereld. Dat dit pantser mij ook in leven heeft gehouden. Nu de laatste laagjes langzaam afgepeld worden en de ware ik tevoorschijn komt, is het niet meer dan logisch dat ook de diep verborgen pijn, verdriet, angst, en onzekerheid naar boven komt drijven. Hiermee omgaan en dit een plek kunnen geven tijdens het verwerkingsproces, is uitdagend en verloopt niet zonder slag of stoot.

Ik ben in een traject gekomen waarbij de voedingsbodem steeds krachtiger wordt om alles te ervaren. De emoties en gevoelens mogen er steeds meer zijn in mijn leven. Elke dag is opnieuw een dag voor klein stapjes vooruit (of bestaat er wel zoiets als ‘vooruit’ of ‘achteruit’ in dit geheel). Hieraan denkend, dat ik al van zover gekomen ben, dat ik al zo’n prachtige draai en verandering in mijn leven gemaakt heb, maakt mij emotioneel. Ik voel een warme gloed zich verspreiden in mijn borst. Het raakt mijn hart. Terugkijkend zou ik werkelijk niets anders gedaan hebben in mijn leven. Alles mag er zijn en ik mag ook trots zijn op wat er al is. Hoeveel goeds er in mijn leven is. Dit perspectief daadwerkelijk voelen is krachtig. Ik denk dat ik toch maar weer eens moet bijhouden waar ik zo dankbaar voor ben in mijn dagboek 😎.

Comments are closed.