Journal entry #341

Journal entry #341

De vermoeidheid zet door in het nietsvermoedende bestaan dat men het leven noemt. Een aaneenschakeling van van slecht slapen, onrustig voelen en gedachten die blijven rond zoomen als een wolk brommende bijen. Toepasselijk voor dit prachtige lenteweer van de afgelopen weken. Het bied enige verlichting in onze quarantine tijd, nu het Coronavirus voorlopig een blijvertje is.

Ik weet niet waardoor dit alles zo komt. Ik voel mijn sterke veroordeling om dit alles te voelen. Ik kan het niet goed laten zijn, ik ben hard voor mezelf. De drang tot rust en ruimte stuwt mij voort maar strandt op een bankje in het park. Ik wil de verbinding weer voelen met mijzelf, met mijn geliefden, met de wereld en de natuur. Ik wil de levensenergie weer voelen stromen door mijn aderen. Het hart voelen kloppen van plezier en vreugde. Waarom is dat alles nu zo? Wat gaat er nu steeds opnieuw mis? Waarom denk ik überhaupt zoveel over alles na? Wat is dit toch?

De meditatie van gisteren, op een gezellig pleintje om de hoek hier in de Indische buurt, doemt voor mij op. Samen met mijn huisgenootje Suzan zat ik daar. Een begeleidende meditatie om dichter bij mijn verlangens te komen. Wat springt tevoorschijn als je over geluk nadenkt van het afgelopen jaar? Ik zie een verlaten woestijn voor me, Rajastan India. Ik zie de prachtige uitgestrekte landschappen van het binnenland van India voor mij, waar ik met vrienden uit Australië in een luxe bungalow genoten heb van de omgeving. Wat is hier de essentie? Rust, weinig prikkels, connectie met de wonderschone natuur, verbinding met de mens. Dit zijn de aspecten die zingen in mijn hart. Deze moet ik versterken, hier moet ik mee werken. Een rustig stabiel huis, groen in de buurt, diepste verbinding met de mensen om mij heen.

Deze krachtige hersenspinsels die ik hier op het papier voor mij zet raken mij tot diep in mijn hart. Zit ik dan op je juiste plek hier in het drukke Amsterdam? Zorgen deze impulsen er niet voor dat ik steeds verder van mijn ware zelf af kom te staan? Want dat is wat ik mij realiseer. Plots valt het kwartje in mijn diepste zelf. De externe impulsen verzachten slechts de pijn. Het brengt mij weg van mijn interne proces. Bij het wegebben van dit schouwspel sijpelt de ware ik weer naar boven. Het legt mij weer bloot. Het onrustige gevoel viert weer hoogtij dagen omdat ik de ware strijd opnieuw en opnieuw aan het uitstellen ben. De rijzende gedachten en dialogen die steeds te voorschijn komen. Het steevast zoeken naar nieuwe impulsen is de bevrijding van mijn interne lijden; de eenvoudigste manier tot het opdoen van schijngeluk en veiligheid.

De boemerang komt altijd terug en zal mij ook deze keer weer voor de kop slaan. Niets in dit gehele schouwspel is echte vrijheid. Je blijft slaaf van je hoofd en emoties. Externe impulsen verzachten de interne dialoog, drukken het op de achtergrond, maar worden nooit opgelost. De enige juiste oplossing, voor de lange termijn, is door het diepste dal gaan. De strijd aangaan met het uiterste van je ziel; alle angsten, alle gedachten, alle ongemakken, alle emoties. Het wegrennen voor dit alles is het thema van mijn leven, niet per se goed of fout, maar iets dat een rode draad is in mijn doen en laten.

Neem de wereldreis van afgelopen jaar. Iets wat mij veel geleerd heeft; een wijzer persoon heeft gemaakt. Maar hoe zag het er wezenlijk uit? Wat voelde ik? Het waren de hoogtepunten die de donkere wolken op de achtergrond deden verdwijnen. Bij elk nieuw avontuur voelde ik de energie omhoog komen. Maar deze dagen werden sterk afgewisseld met slechte en vermoeiende dagen wanneer het ‘nieuwe’ er af bladerde. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn, zelf in een tropisch paradijs.

Dit schrijvende, hier in het prachtige Flevopark op een mooie lenteochtend, realiseer ik mij meer en meer dat er nog zoveel lagen van de ui afgepeld zijn te worden. Het verwoed schilderen, ontwerpen, koken, schrijven, lopen en sporten zijn slechts verhulling van mijn diepere zelf. De gedachten over een Vipassina meditatie, het opnieuw lopen van de Camino de Santiago in Spanje, en het Pieterpad in Nederland ontdekken, komen steeds vaker terug in mijn gedachtepatronen. Ik voel de energie van het avontuur binnenstromen, de prikkelende openheid in mijn hart opleven. Het simpele ritme, de fysieke ontberingen, de verbinding met mens en natuur. Een warm gevoel maar wetende dat dit ook vluchtpogingen zijn. Slechts inspiraties om een hoger doel uit te stellen.

En dan springt een nieuwe realisatie plots op mijn pad. Ik kan niet mijn ware zelf zijn, mijn hart voelen en intuïtie volgen, als ik niet mijn transformatie doorzet en voltooi. Bedoelende, als ik niet in mijn eigen kracht kan staan maar de steeds opnieuw externe impulsen nodig heb, dan gaat mijn leven zicht niet vormen in het meest optimale pad; wat de ‘Universe’ voor mij klaar heeft staan. Een pad dat naadloos op mij aansluit, mij diep vervuld, en het beste uit mijzelf haalt.

Ik denk terug aan de intieme contacten die ik ervaren heb in de laatste jaren. Deze komen voort, en hebben in gemeen, dat ze stuk voor stuk mij externe energie geven, ondernemend zijn en open naar de wereld kijken. Ook als ik sterkere connectie voel met huisgenoten stapelen zich dezelfde patronen op. Het doet mij opleven, het brengt mij in een hogere energie veld. Wat ik mij nu besef is dat deze connecties mij uiterst doen uitputten, zeker als ik hier keer op keer in mee ga. Ze trekken mij weg van mijn gronding in plaats van extra geworteldheid te geven. Het is pijnlijk te moeten toegeven dat deze lieve mensen niet altijd het beste voor mij zijn. Zeker als partner. Ik heb iemand nodig die lief, rustig, en gegrond is. Iemand die mij nog sterker naar mezelf leidt, een spiegel voor kan houden, reflectie kan geven. Iemand waarbij een veilige plek gecreëerd wordt met balans en positieve energie.

Nogmaals realiseer ik mij dat dit alles gaat komen wanneer ik mijn benodigde transformatie voltooid heb. Als ik het pad door het dal bewandeld heb en opnieuw aan de beklimming kan beginnen met nieuwe waardevolle lessen. ‘Nee’ durf te zeggen tegen delen die niet meer van mij zijn. Alleen dan gaat de ruimte vanzelf om mij heen veranderen met wat diep in mijn hart resoneert. Dan trek ik de juiste gestemde mensen aan, die mij leven tot in den hemel doen opstijgen. Deze ultieme realisatie kan alleen ontstaan uit het doorlopen van het gehele proces. Hierbij is vertrouwen en humor nodig met een zonnige vooruitzicht.

Comments are closed.