Journal entry #271

Journal entry #271

Wat is de reden voor het rondzwerven en geen idee hebben wat te doen? Kan het zijn dat de ongemakkelijkheid van uit een diepe bron van zelf afwijzing komt? Het lijkt een patroon te zijn waarin ik weer alleen ben, moe ben, en verder niet veel te doen heb, en dan weer naar boven komt zetten alsof het lange tijd onderdrukt is. De energie is weg. Ontwikkeling staat still. Denkende aan de kostbaarheid van de tijd doet mij opleven. Dan voel ik dat ik er alles uit moet halen. Wat als is dit nu gewoon doe: een boek schrijven, die podcast echt een een keer opnemen, die planning nu vast zetten, geld investeren in mijn fiets. Wat brengt de energie omhoog dat zich dan een weg kan banen door mijn lichaam?

Het is net alsof ik weer in Delft ben. Het gevoel van vastheid, energie dat wegvloeit zonder controle over te hebben. Niets lijkt meer interessant en geeft meer energie. De reden van de reis. Het was genoeg geweest, de isolatie was teveel. Ik draaide rond in cirkels, mijn eigen staart achterna. Weg van dit alles, de wijde wereld in waar alles beter is toch? Nuanceren. Gevoel. Verplichting. Niets is minder waar. Het draait nog steeds om dezelfde bol heen. Het spinnen van een web in je hart die je met een ragger wilt schoonmaken om de energie weer te laten stromen. Moeilijkheid, vluchten in afleidingen, verdwaald in de diepe dalen van het bewustijn.

En dan toch, er zijn lichtpuntjes. Schitteringen als kleine sterren aan de strakke zwarte hemel. Kleine positieve puntjes die niet vergeten moeten worden. Ik denk terug aan de overweldig hemels in de bloedhete outback van Australië. Concentratie op de prachtige maan opkomst. De kleuren verschuiven van bruin, rood, orange, geel naar langzaam de natuurlijke witte schittering van de maan zoals ik hem kende. Hoelang komt deze maan al op en gaat hij onder in deze prachtig en praal terwijl ik dit nooit wist? De disconnectie van de al omvattende natuur in de westerse individualistische, eenzame maatschappij komt tervoorschijn. Het is zoals het is, net zoals het rot gevoel van de moeheid in mijn lichaam, de eenzaamheid, en de verdwaaldheid dat een grijze mist over mij heen sprinkelt. Het voelt als een dikke deken. Alles verandert van kleur alsof je door een zonnebril heenkijkt, niet meer wetende dat de wereld er toch net iets heel anders uitziet. De alomvattende vraag duikt dan weer op: ‘Hoe kan ik hier mee omgaan?’. De realisatie dringt tot mij door dat ieder mens dit moet hebben.

De tafel, onder mijn op papier gezette hersenspinsels, springt weer naar voren. Een zwarte massa waarin de witte pagina’s van ongeschrevenheid in wegvallen. Links een fles kombucha, een klassieker hier in het hippe Melbourne, om mij van mijn besluieringen en diepe dalen te ontzien. Mijn telefoon en tablet liggen verdwaasd naast mij. Muziek die deze staat van zijn ondersteunt springt uit mijn oortjes. De bibiliotheek in Melbourne huist alle gedreven jonge mensen. Een presentatie hier, een programma daar. Het doet mij teruggaan naar mijn studententijd. Eindelose verlaten uren werken een een afstudeerproject dat maar niet af leek te komen. De discipline die mij kenmerkt stroomt ophoog. Niets blijft en misschien is dit voor dit ook wel het beste. Het hart en het hoofd waren niet altijd dichtbij elkaar.

Iets afronden waaraan je begint. Een zo westerse gedachten. Het doet mij denken aan Grace die ik een aantal weken geleden ontmoette in Lentil. Ze las een boek om te tijd te doden, wellicht afleiding van de omgemakkelijkheid. Het trok mijn aandacht. In mijn uiterst charmante soeplesse kwam ik haar bord ophalen. “Wat lees je?” vroeg ik geïnteresseerd, al was de ondertoon wellicht merkbaar. Ik geef toe, ze was knap. Jong, blond lang haar, begin 20 was mijn schatting. Nog wennende aan de omgeving. “Oh, dit boek, het is van mijn favouriete schrijver maar vind er eigenlijk niet zoveel aan. Maar wil hem nu eens eindigen zodat ik er klaar mee ben.” Licht bedust praatte we verder totdat ik merkte dat het nergens naar toe ging. Maar haar uitspraak is nu precies zo’n westerse mentaliteit waarbij het wegstreppen van een to-do lijst belangrijker is dan er echt van genieten. Dit is maar al te goed herkenbaar, niet? Ik geef toe, ik ben geen graad beter dan de charmante Grace. Dingen afvinken van een lijst geeft mij een kick. Het is verzamelen, stapelen, rijgen, verbinden, en aftikken totdat het ego zich goed voelt over ons zelf. En dan kan dit ook nog eens zeer taktisch in de sociale context gebruikt worden om het ego omhoog te prijzen. Dubbele buit dus. Niet gek dat het zo verleidelijk is. Echt fijn lezen doet het niet maar het boek weg liggen is lastig.

Ik had het met de verduivelde Don Quixote. Wat een dik pakket aan elkaar gebonden papier met uiterst zonnige pagina’s en grote delen slaapverwekken de dialogen tussen personen die maar niet wisten wat ze zelf aan het doen waren. En dan stroomt de emmer toch over. Ik heb het boek achtergelaten en nooit meer terug gekeken. Hoog in het himalaya gebergte of wellicht in iemands rugzak zwervend over de wereld.

To force or to flow” komt weer boven. Niets is minder motiverend dan iets met kracht en energie voort duwen. Het leven is geen fel oranje trechter waardoor het geheel kan afdalen naar een verzamelcontainer. Niets is minder waar.

Hè, wacht. Terug naar de bibliotheek waarin ik driftig al mijn rondzwervende gedachten op papier aan het zetten ben. Het is het oefenen van bewustzijn in deze extreem afgeleide wereld. Het schrijven heeft mij in een flow staat gebracht. Weg van alle afleidingen en gedachtenspinsels, en alleen het papier en het nu. Het is lichter geworden. Een klein zonnetje is achter de dikke pak wolken gekomen. Er is geen enkel probleem. Alles vind zijn weg, als een rivier die zich slingerend door het landschap uiteindelijk uitmond in zee. Makkelijk is het niet. Verre van dat. Maar dat is niet erg.

Comments are closed.